Johannesburg, 12 oktober 2018

Ondertussen is het al weer drie maanden geleden dat ik hier iets heb geschreven. Het zijn dan ook drie drukken intensieve maanden geweest. Eind November zal er een nieuwsbrief uitkomen, hier zal ik meer vertellen over de bezigheden van de afgelopen drie maanden.

Graag wil ik met jullie iets delen over de intensiteit van de afgelopen periode. Terugkijken op de afgelopen twee jaar is mijn leven behoorlijk veranderd. Zo heb ik in November 2016 Nederland achter me gelaten en ben ik in Zuid Afrika gaan wonen. Hier heb ik gewoond en gewerkt op Melusi Christian Community waar ik Branwen heb ontmoet. Dit bracht mijn leven op een ander pad en zoals jullie weten gaan we op 15 december trouwen in Nederland om daarna in Zuid Afrika te gaan wonen en werken.

De afgelopen drie maanden heb ik op de opvang gewerkt en geleefd. Op het moment dat ik Nederland verliet eind juli wist ik dat dit anders zou zijn dan het leven op Melusi. Ik keek er naar uit om deze tijd samen met Branwen te hebben. Om zo elkaar beter te leren kennen in werk en vrije tijd. Zoals gezegd wist ik dat het leven anders zou zijn dan op Melusi, maar eerlijk gezegd had ik dit onderschat. Het leven wat ik nu heb en ook na mijn trouwen zal hebben, is veel meer in het ‘echte’ Zuid Afrika. Ik ben op dit moment de enige Nederlander, sterker nog de enige Europeaan. In de opvang ben ik de enige blanke. Ik merk hierdoor veel meer van het leven in een andere cultuur. Ik loop meer tegen verschillen aan, zowel positief als negatief en ontdek veel meer wat er daadwerkelijk van de Nederlandse cultuur in mij zit. Dit kan hier positief en negatief werken. Het geeft in ieder geval een heel andere dimensie aan het leven.

Eerlijk is eerlijk het geeft me ook zeker momenten van het alleen voelen, alleen zijn. Niet volledig begrepen voelen. Omdat iedereen om me heen uit een andere cultuur komt en omdat de mensen om me heen een geschiedenis met elkaar hebben. Een geschiedenis waar ik geen deel van uit maak. Dit alles bij elkaar geeft soms moeilijke momenten. Aan de andere kant leert het me veel over mezelf en is het erg interessant om te ontdekken hoe de verschillende culturen bij elkaar werken. De uitdaging is om elkaars verschillen niet als goed of fout te zien, maar als anders. De wijze waarop ik de dingen doe, omdat ik dat nu eenmaal zo gewend ben, betekend niet dat dit de enige of beste wijze is.

In alles is het fantastisch om iemand te hebben die mij begrijpt en begrip voor me heeft, juist ook op momenten dat ik me alleen voel. Naast Branwen is het fantastisch om te weten dat wat er ook gebeurd God bij me staat. God heeft ons allemaal geschapen, blank en bruin, Nederlander, Zulu, Coloured of een van de andere culturen hier in Zuid Afrika. Daarin is ieder mens ook nog eens uniek, geschapen naar Zijn beeld en voor Zijn doel.

Al met al was het leven hier de afgelopen maanden intensief, heb ik mezelf meer en meer leren kennen. Merk ik de intensiteit van leven in een andere cultuur, maar leven in een andere cultuur brengt ook zoveel en geeft zoveel. Ik zou het niet willen missen en het brengt een bredere en diepere dimensie aan het leven en het verbreedt je eigen horizon en beeld.

 

 

Bodegraven, 05-07-2018

De afgelopen maanden waren intensief, maar zeer zeker positief.

Eind April was het tijd voor MYC (Melusi Youth Conference), na weken van voorbereiding was het eindelijk zover!! We hadden hier als team naar toegewerkt en naar uitgekeken. We ontvingen hulp uit Australië, zij waren met een team van 8 mensen voor twee weken over om ons te ondersteunen bij dit event. Het was in één woord wederom, fantastisch. Zo gaaf om zoveel tieners enthousiast te zien voor God, de honger en de dorst die ze hebben om meer van Hem te zien en te ervaren. Het thema was dit jaar: Light of the world. Het is goed om te zien en te mogen uitstralen dat Jezus het licht is van deze wereld en dat leven met Hem zoveel geeft en je vrij zet uit de duisternis. Voor een impressie van MYC zie: https://www.youtube.com/watch?v=qMW5vHbIwsk&t=2s

Een week na MYC was het tijd voor een bruiloft, Bonginkosi en Nothando gingen trouwen. Maanden lang leefden zij (en wij met hen op de missie) toe naar deze dag. Het was een hele belevenis, een echt Zulu wedding. Het begon al op de vrijdag waarop er bijeengekomen werd bij het huis van Nothando. Zaterdag volgde de kerkdienst, waarbij de kerk overvol was. Hierna volgde een receptie met toespraken, vele toespraken waarbij er tussendoor steeds gezongen werd, met zeer luidde muziek. De receptie werd afgesloten met eten, waarna we nog doorgingen naar het huis van Bonginkosi. Geweldig om deze bruiloft mee te maken, bijzonder om dit stukje cultuur te zien en te proeven. Zie hier voor een impressie van deze dagen: https://www.youtube.com/watch?v=760NDm6yPS8

Weer een week later was het voor mij tijd om afscheid te nemen. Na 1,5 jaar ging ik Melusi verlaten. Het was heel dubbel. Melusi is mij dierbaar en zal altijd in mijn hart blijven, de contacten die ik mocht opbouwen de relaties die ik mocht leggen. Maar bovenal het feit dat ik getuige mocht zijn van dat wat God aan het doen is in de mensen daar en wat God heeft gedaan in mijn leven op Melusi. Dat is iets wat ik moet loslaten en waar ik afscheid van nam. Aan de andere kant kijk ik ook uit naar de toekomst en wil ik graag verder en God volgen in de volgende stap in mijn leven. Het is goed om te weten dat dit afscheid van Melusi geen definitief afscheid is. Het is goed om te weten dat we de verbinding behouden. Ik mag terug kijken op een fantastische tijd op Melusi, met een zeer tevreden en dankbaar hart heb ik afscheid mogen nemen.

     

Na het afscheid was het na een korte tijd in Johannesburg tijd om naar Nederland te gaan. Met gemengde gevoelens ben ik in het vliegtuig gestapt en landde ik op Nederlandse bodem. Er stond aardig wat te wachten tijdens de tijd in Nederland. Het was goed om familie en vrienden weer te zien en om tijd met hen door te brengen. Om gewoon weer even bij hen langs te gaan op de koffie. Gezellig te kunnen kletsen op de bank, activiteiten te ondernemen. Het is heerlijk om op deze manier contact te hebben, elkaar fysiek te kunnen zien. Het is ook echt een tijd waarin ik tot rust mocht komen en vooral kon genieten van alle contacten en momenten. Daarnaast is God ook wederom enorm goed geweest en heeft Hij wegen gecreëerd, die ik niet voorzien had. Dit maakt dat ik werkelijk heb kunnen genieten van de tijd hier.

Nog ongeveer twee weken en dan vertrek ik weer naar Zuid Afrika. Ik heb enorm genoten van de tijd in Nederland, maar zie er zeker naar uit om weer terug te gaan. Natuurlijk om Branwen weer te zien en samen te kunnen zijn. Verder ook om aan de slag te gaan op de dagopvang/school en samen te zien hoe God ons leven zal gaan leiden. Eén ding is zeker Hij zal ons de weg wijzen en onze toekomst ligt in Zijn handen.

Dundee, 16 Februari 2018

Op donderdagavond 25 januari raasde er een enorme storm over Dundee en Melusi. De windkracht was enorm, hagel, donder en bliksem. Voor zeker een uur raasde dit over Melusi, we konden elkaar binnen niet verstaan en de stroom viel geregeld uit. Alles was tegelijk, hagel, wind, donder en bliksem, na ongeveer een uur werd het rustiger. De hagel veranderde in regen en de bliksem en de donder waren verder weg, de wind was afgenomen. We openden de deur en voor de deur lag zeker 10 cm aan hagelstenen. We ontvingen een bericht in de team whats app, dat het dak van het verblijf van de residents er deels af was en dat bomen waren omgewaaid. Samen met mijn huisgenoten ben ik naar buiten gegaan, we hebben onze hulp aangeboden. Snel hebben we het kampgebouw ingericht, zodat de residents daar konden verblijven. Het water stroomde als rivieren door de geulen de we hebben voor water afvoer, op vele plekken stond het zelfs buiten de geulen. Nadat iedereen een slaapplek had, zijn we zelf ook naar bed gegaan.

De volgende ochtend ben ik om 4:45 vertrokken voor mijn week vakantie naar Branwen. Via de team whats app, kreeg ik deels mee wat er speelde op Melusi. In het licht werd namelijk de werkelijke schade zichtbaar en het wonder dat niemand gewond was geraakt en gebouwen niet zo beschadigd waren dat ze onbruikbaar zijn geworden werd ook groter. In totaal zijn er 14 bomen omgewaaid, de volledige groentetuin is weggevaagd, het dak van het verblijf van de residents is voor de helft eraf en dan al het losliggend en rondliggend puin. Het team, samen met de residents en enkele discipelen die kwamen helpen hebben alles zover mogelijk opgeruimd. De omgevallen bomen in stukken gezaagd, de lekkende daken gerepareerd, een start gemaakt met het vervangen van het dak en ga zo maar door. Door de dag heen, werd nog meer duidelijk hoeveel schade de storm had aangebracht. Hele huizen waren verdwenen in de townships. Drie kinderen die naar onze kidsclub en kidschurch komen, waren vermist. In de dagen die volgden werden hun lichamen gevonden. Ze waren kilometers meegesleurd in het water. Dit was een schok....Tijdens de kidschurch die zondag hebben we met de kinderen gebeden voor deze familie. Op maandag is er een groep van kidschurch teachers en het team naar de familie gegaan, om er voor hen te zijn. De kinderen waren 5, 8 en 10 jaar oud. Naast deze drie kinderen zijn er zeker nog 2 doden door de storm.

Hier was de storm nog niet mee gaan liggen. In de week die volgde werd duidelijk dat een aantal van de residents drugs gebruiken. (vele zijn verslaafd wanneer ze binnen komen, maar het is niet toegestaan te gebruiken op Melusi). Er zijn verschillende tests gedaan, maar hier werd mee gesjoemeld. De mannen logen en bedrogen alles bij elkaar. Na een week was min of meer duidelijk wie er gebruikt hadden. De consequenties waren duidelijk gemaakt. Als team hoopten en baden we dat dit het was. Dit was het moment dat ik weer terugkwam van mijn vakantie. Binnen het team merkte ik veel wantrouwen richting alle residents en een ieder was geraakt door alles wat er gebeurt was. In dezelfde week zijn in totaal ook 3 laptops en een tablet gestolen. Het leek niet op te houden en het werd steeds moeilijke om mensen de vertrouwen.

Emotioneel heeft deze week veel gedaan met een ieder op Melusi, voor mij was het anders omdat ik weg was, maar ik merkte bij terugkomst dat het een grote invloed had. En hier bleef het niet bij, de residents bleven liegen en bedriegen en begin deze is naar voren gekomen dat twee van hen, nog steeds drugs gebruiken. Zij hebben Melusi moeten verlaten. Duidelijk is dat deze 'storm' meer is dan aan de buitenkant lijkt. Het is zichtbaar dat we in een geestelijke strijd verwikkelt zijn en dat Melusi aangevallen wordt. Via deze weg wil ik dan ook aan jullie allen vragen om te bidden voor Melusi en voor bescherming. Dat we beschermt worden tegen de aanvallen en sterk mogen blijven staan in de kracht van Jezus.

 

        

     omgevallen boom         

       de groente tuin, of wat er van over is

     

 dak van verblijf residents        

     

                                  hagel voor de deur

 

Dundee, 29-03-2018

https://www.youtube.com/watch?v=-sx8wTnnfSc

De laatste weken, misschien wel maanden, heeft het behoorlijk gestormd in mijn leven. Veel is veranderd, veel is op me afgekomen. Op sommige momenten zoveel dat ik het niet duidelijk kan benoemen. Dit lied, is in deze maanden vele keren bij me naar voren gekomen. In het midden van de storm is God aanwezig, het midden van een storm, het oog van de storm is rustig. Als we kijken naar de natuurlijke wijze van een storm, dan is inderdaad in het oog van de storm rust en stilte. In dit lied wordt dit ook naar voren gebracht, God is in het midden van de storm, in het oog van de storm. Hij is in control, Hij bewaard ons hart, Hij is het anker/de hoop, Zijn liefde omringt ons.

In tijden dat het stormt in ons leven en ik ben er zeker van dat we allemaal deze tijden meemaken, mogen we weten dat God ondanks dat het soms totaal anders lijkt volledig in control is. Voor mij persoonlijk heeft het de afgelopen tijd flink gestormd en nog steeds zijn er processen gaande die veel onduidelijkheden en onzekerheden in zich hebben. Soms haalt dit de grond onder mijn voeten vandaan.

Ik merk dat ik zelf de dingen in mijn handen wil houden en zelf alles wil doen om zaken op te lossen. Uiteindelijk geeft dit stress en onrust, het haalt me van God af, omdat het me bezig houdt. Dit lied heeft me geholpen en helpt me nog steeds om te focussen op God, bij Hem mijn rust te zoeken. De zaken die me bezig houden en geregeld moeten worden in Zijn handen te leggen. Dit is lastig, want praktisch gezien blijft het dat ik dingen moet regelen, het contact met mensen in Nederland, het organiseren van mijn visa e.d.

Toch merk ik dat wanneer ik werkelijk de rust zoek bij Hem, me focus op Hem en bovenal Hem blijf danken voor wat Hij al heeft gedaan en waar Hij me heeft gebracht, dat God mij omringt met Zijn liefde en Zijn rust en vrede gaan overheersen in mijn hart. Natuurlijk zijn dan zeker niet al mijn zorgen opgelost en is alles wat geregeld moet worden in één keer rond. Maar het in Zijn hand leggen, geeft mij vertrouwen. Het betekend meer dan bidden en weer doorgaan, het werkelijk in Zijn handen leggen, betekend dat ik me geen zorgen hoef te maken. Dat God de weg wil bereiden, Zijn weg.

In dit alles betekend het ook dat de wegen soms anders gaan dan ik verwacht of ik zelf wil, hierin is het soms nog moeilijker om te vertrouwen op God. In alles kan ik werkelijk zeggen, God is goed en in control. Er zijn periodes geweest en nog waarin ik niet weet hoe het zal gaan en wat juiste beslissingen zijn. In alles zie ik dat God mij vast houdt. Hij verlaat mij niet (Hebreeën 13:5). Zijn Liefde blijft en is groter en dieper en wijder dan wij kunnen beseffen. God is goed!!!

Ik hoop dat met dit lied ik jullie allen ook mag wijzen op God, Die in de storm is en in iedere situatie nabij is. Zelfs wanneer het lijkt alsof je er volledig alleen voor staat en vrienden en familie je verlaten, God is nabij, Hij houdt vast. Dit betekend wel dat wij in alles steeds Hem moeten blijven zoeken en onze focus op Hem moeten houden en niet op onszelf en onze eigen plannen en doelen. De letterlijke storm of de letterlijke regen kan ons dagelijks herinneren aan Gods goedheid en de wetenschap dat Hij in control is.

Dundee, 15 December 2017

Het was half mei 2017 dat we voor het eerst in aanraking kwamen met Gogo Betty, op dat moment voor ons alleen nog Gogo(oma). Zij leefde in het huis waar op dat moment één van de food4work ladies (Sindi)verbleef(het is haar oma). Wij zouden haar ophalen voor de kidsclub, we kwamen binnen en ontdekten dat gogo op bed lag, Sindi gaf aan dat zij last had van haar oor en dat er geen arts was die er iets aan kon doen. Gogo lag in bed en had haar handen op haar oor gedrukt, de pijn was duidelijk van haar gezicht af te lezen. We waren met een vrij groot team (5 teamleden) drie van ons zijn om haar heen gaan staan en hebben onze handen op haar oor en lichaam gelegd. De andere twee stonden wat verder weg en legden de handen op onze handen. Zo hebben we voor haar gebeden, met z'n drieën tegelijkertijd. Na het gebed hebben we het huis verlaten en zijn naar de kidsclub gegaan. Een week later verbleef Sindi niet meer in dit huis, maar toch gingen we langs. We kwamen binnen en Gogo liep huppelend door het huis!!! Het was fantastisch om dit te zien, ze was zo vol vreugde en blijdschap. Ze had een Bijbel en wilde graag dat wij met haar in de Bijbel gingen lezen. Vanaf dat moment zijn we haar wekelijks gaan bezoeken, iedere week zat ze ons op te wachten met de Bijbel open op haar schoot. De blijdschap en de vreugde was zo zichtbaar en voelbaar in het huis. Ik word zelf steeds blij wanneer we haar bezoeken, haar blijdschap is aanstekelijk. In augustus is Gogo door ons opgehaald om zo naar de kerk te kunnen, ze wilde namelijk heel graag in de kerk haar getuigenis geven. Vol trots stond ze voor in de kerk en vertelde hoe God haar heeft genezen.  Vanaf het moment dat wij de bus weer door de township hadden rijden op zondag, komt ze wekelijks trouw naar de kerk. Tijdens één van de bezoeken die we daarna aan haar deden, vertelde ze hoe God haar niet alleen heeft genezen, maar haar werkelijk leven heeft gegeven. Enkele weken geleden heeft ze haar leven volledig aan Jezus gegeven en eind November is ze gedoopt met 13 anderen. Ze gaf hier opnieuw haar getuigenis in de kerk, waarbij ze naast haar genezing ook benoemde dat zij van jongs af aan is blootgesteld aan verschillende rituelen en tradities in de voorouderverering. Hierdoor werd zij lastig gevallen door boze en kwade geesten, was ze verbonden aan demonen. Dit heeft haar veel strijd gekost en heeft haar in het verleden veel pijn gekost. De genezing van haar oor, heeft haar ook hiervan vrijgezet, ze is nu werkelijk vrij en leeft in het Koninkrijk van het Licht. Het was fantastisch om haar getuigenis te horen en het verlangen te zien om gedoopt te worden. God is aan het werk en God breidt Zijn koninkrijk iedere dag uit!!! Ieder mens telt, jong/oud, arm/rijk, ziek/gezond. Gods huis is voor iedereen en Hij staat met Zijn armen open om iedereen te ontvangen. Heb jij je al laten vervullen met Zijn Geest!! Hij geeft vrede, blijdschap, vreugde, rust en liefde!!!