Bodegraven, 11-11-2016

De laatste weken stonden in het teken van afscheid nemen en uitzien naar. Op 15 oktober verliep officieel mijn contract bij Reinaerde. Vanaf 1 oktober ben ik gestopt met werken. De eerste weken stonden in het teken van zaken regelen. Zorgen dat de nieuwe verzekeringen kloppen, verzekeringen opzeggen en andere regelzaken. In deze weken vond ik ook een huurder voor mijn woning en er is vastgelegd dat ik per 1 december mijn huis ga verhuren. Het inpakken van spullen kon beginnen. Verder stonden de weken in het teken van mensen bezoeken. Mijn ticket stond geboekt, alles was klaar, ook het geld bleef binnen komen.

Zo konden de laatste officiële zaken geregeld worden. Mijn uitzenddienst werd vastgesteld op 13 november. Voor de laatste keer mijn ticket omgeboekt en definitief vastgezet op 24 november.

Door deze data konden alle laatste dingen ook geregeld worden. Doordat ik nu een definitieve datum had, wist ik waar ik naar toe kon leven en begon het ‘echte’ afscheid nemen. De kasten in mijn huis raakten leeg, later ook het huis zelf, planten weg, aquarium weg, de auto weg...  Het werd steeds leger en dat maakte dat alles steeds definitiever werd. Het is en blijft raar, afscheid nemen, dingen loslaten. De vraag van mensen of ik het spannend vind? Spannend nee, ik kijk ernaar uit, ik wil aan de slag. Na 6 weken thuis zijn en geen werk meer hebben, ben ik toe om aan de slag te gaan. Alles wat geregeld moet worden is geregeld, verder met inpakken kan niet, want de resterende spullen heb ik nog nodig. Ik heb afspraken met mensen gemaakt, dat vult de meeste avonden, maar wat doe je dan overdag… De verveling begint toe te slaan. Er moeten nog wel dingen gebeuren, maar er zit geen druk op, er is te weinig te doen, wat maakt dat wat moet gebeuren ook morgen wel kan, netflix is dan een goede vriend.

Ondertussen komen nu de laatste weken in Nederland eraan, waarin het echt definitief wordt, mensen die ik nu toch echt voor de laatste keer ga zien (voorlopig dan). Afscheid nemen hoe doe je dat, waarom moet het, het is zo: niet leuk. Het liefst zou ik gewoon weggaan, Nederland achter me laten en in Zuid-Afrika aan de slag gaan. Maar het is belangrijk, vriendschappen en relaties gaan veranderen, gewoon om het feit dat ik straks niet meer om de hoek woon en even langs kan komen. Mensen vragen wat ga je het meeste missen...een logische en meelevende vraag, maar het antwoord is niet wat, maar wie. Het zijn de mensen die hier om me heen staan, de vriendschappen de relaties de contacten die ik hier heb, die ga ik missen. Zo bewust toeleven naar het afscheid maakt dit extra duidelijk en ben ik me er bewust van. Dat maakt ook dat ik inzie hoe belangrijk het is om daar stil bij te staan.

Toch overheerst het gevoel van uitzien naar Zuid-Afrika. Via facebook blijf ik Melusi volgen en zie ik de activiteiten die gedaan worden. Ik kan niet wachten om daar deel van uit te maken, om activiteiten met de kinderen en tieners te doen. Heerlijk spelen, muziek maken, kampen organiseren en de contacten leggen en verdiepen. Een licht zijn voor de kinderen, Gods Liefde doorgeven. Ik zie uit naar mijn vertrek op 24 november terwijl ik ondertussen de laatste momenten met mensen hier bewust beleef.  

Bodegraven, 23-09-2016

De afgelopen weken waren bewogen weken. Het einde en een nieuwe start komt in zicht. Aan het begin van de zomervakantie ging ik op kamp. Het was een geweldige week. Het was de laatste keer dat ik op kamp ging. Best raar, 24 jaar lang ben ik mee geweest op kamp, vanuit Bodegraven. Het terrein was een klein beetje mijn tweede thuis. Het was een mooie week met een geweldige groep kinderen en leiding. Het kamp is het eerste waar ik daadwerkelijk afscheid van heb genomen nu ik naar Zuid Afrika ga. De eerste dag op kamp, was raar, ik besefte dat het allemaal voor de laatste keer zou zijn. Dit was de dagen daarna veel minder, het was gewoon zoals andere jaren, hoewel er genoeg leiding aanwezig was die mij er aan herinnerde dat alles wat ik deed voor de laatste keer was. De laatste avond, de bonte avond, werd ik door de leiding voor de groep gezet. De 5 mannen leiding kwamen verkleedt terug en hebben mij toegezongen, wat uiteindelijk eindigde in een polonaise met alle kinderen, erg leuk. Na het kamp was het ook de tijd om op de groep waar ik werkte (jongere met een LVB) te vertellen dat ik hen ging verlaten. De reactie van de cliënten maakte het niet makkelijk om afscheid te nemen, maar is ook een zeer groot compliment! Ze wilde niet dat ik wegging. Eind augustus heb ik definitief afscheid genomen van de groep. Door het afscheid nemen en de voorbereidingen die stap voor stap doorgaan, sommige soepeler dan de ander (meer hierover in de nieuwsbrief), komt het definitieve vertrek voor een periode van 3 jaar naar Zuid Afrika ook steeds dichterbij. Ik kijk er erg naar uit om te vertrekken en daar te zijn waar God mij wil hebben. Om Gods liefde te gaan delen met de kinderen in Zuid Afrika. Over bewogen tijden gesproken, op 26-08 was de grote dag van mijn kleine zusje. Hanneke trouwde met Corné, wat een bijzondere dag was dat. Het was erg gaaf om hierbij aanwezig te zijn. Getuige te zijn van hun dag en de beloften die ze naar elkaar uitspraken. Bijzonder dat nu mijn kleine zusje getrouwd is. Het was een erg mooie dag, waar de liefde voor elkaar van af spatte. In deze bewogen tijden waarin verschillende emoties langs komen, mag ik blijven uitzien op God, die voor mij uitgaat en de weg bereidt. In dat vertrouwen zal ik verder gaan in de voorbereidingen.