Dundee, 16 februari 2017

Graag wil ik met jullie een stukje natuur van Zuid Afrika delen. In het weekend van 4 en 5 februari was ik samen met 3 anderen op pad in de Drakensberg. Hier hebben we twee mooie tochten gemaakt.

Op zaterdagochtendvroeg zijn we vertrokken vanaf Melusi naar 'De Sentinel'. We parkeerden de auto op een hoogte van 2700 meter, om de laatste 300 meter te voet af te leggen. We begonnen met een rustig stuk, maar al snel werd het erg stijl. Na een tijdje zijn we een stukje van de route afgeweken naar een uitkijkpunt. Hier hadden we een fantastisch mooi uitzicht op het 'Amphitheatre'. Het was super gaaf om dit te zien. Op het moment dat wij er waren, vloog er een helikopter door de vallei heen. Het is niet te beschrijven hoe mooi dit is, ik hoop dat de foto`s het een beetje laten zien.

 

       

 

Hierna zijn we verder omhooggeklommen. Nadat we het grootste stuk hadden afgelegd kwamen we bij de 'chainladders'. Via deze twee chainladders konden we het laatste stuk klimmen en kwamen we boven aan. Het was deze dag fris en bewolkt, maar op het moment dat we boven kwam werd het helder. We zijn doorgelopen tot boven de 'Tugela' waterval. De tweede langste van de wereld. Hier hebben we heerlijk onze lunch gegeten en genoten van het fantastische uitzicht. De zon begon door te komen, dus de lange broek kon uit en in korte broek gingen we verder.

 

     

      

Na de lunch was het tijd voor de terugweg, dat betekende de afdaling. Deze afdaling begon met de 'Gully' dit stuk gaat bijna recht naar beneden. Ik ben het grootste gedeelte hiervan zittend gedaald, omdat staand, voor mij niet te doen was. Na de 'Gully' waren we op het stuk wat we in de morgen geklommen hadden. Nu dus een steile afdaling, wat eindigde in een wat rustige afdaling.

 

       

 

De volgende dag besloten we een wat makkelijkere route te nemen. We zijn beneden in de vallei gebleven. Hier hebben we de 'blue grutto' route gedaan. Een erg mooie route richting een waterval, waar we af konden koelen en hebben geluncht. Hierna verder gelopen. Op een gegeven moment konden we kiezen, stijl omhoog of naar beneden. We kozen ervoor naar beneden te lopen, niet wetend waar we uit zouden komen. Het was geen makkelijke route, maar zeker de moeite waard, de route zigzagde door een beekje heen, langzaam verder naar beneden tot we terug waren op ons begin punt.

 

      

 

Het was een fantastisch mooi weekend. De natuur is hier supergaaf, ik hoop dat jullie dmv de foto`s en wat beelden op facebook(www.facebook.com/nienkevrijn) een beetje een beeld van hebben kunnen krijgen.

 

Dundee, 15-01-2017

Vrijdag hadden we weer tiener-Bijbelstudie, de eerste keer in 2017. Ik was erg benieuwd wie er zouden komen en hoeveel. De laatste keer in 2016 was de opkomst niet heel hoog. Ook was ik benieuwd of de tiener, één van onze discipelen(een tiener die de keuze heeft gemaakt voor Jezus en actief betrokken is bij onze activiteiten (mede -organiseren van kampen, bij kidsclubs vertalen en zelf verhalen vertellen e.d.)) het onderwerp had voorbereidt.  Khazi, één van de tieners was in de ochtend op de missie, zij vertelde me dat de tieners vorige week al hadden gewacht op ons. De tieners waren er nu dus zeker op voorbereidt dat de Bijbelstudie weer begon. Ze kon me ook vertellen dat Lungi al de hele week aan het voorbereiden was. 

Vol goede moed gingen we met het team op pad, we waren er om 16:00 uur, de tieners druppelden binnen en om 16:30 waren Khazi en Lungi er, we konden starten. Het onderwerp was, 'the Saviour' (de redder). Het was geweldig hoe Lungi vertelde over Jezus en dat Hij de enige weg is. Er is maar één redder, je kunt zoveel andere goden dienen als je wilt, zoveel geiten slachten als je wilt, er is er uiteindelijk maar één die redt, Jezus. De passie waarmee Lungi dit vertelde maakte mij stil en enthousiast tegelijk. Lungi, opgegroeid in de Zulu cultuur te midden van ansisterworship en inderdaad het slachten van geiten, zij was vol van de boodschap en bracht de boodschap vol liefde over. Ze sprak overtuigend er is geen twijfel mogelijk er is maar één redder, één weg tot God en dat is Jezus. Hij heeft de hoogst mogelijke prijs betaald, namelijk Zijn leven! Niets of niemand kan dit evenaren. De anderen tieners waren stil tijdens het verhaal van Lungi, het was duidelijk dat zij geboeid waren door Lungi. Misschien niet direct door wat zij zei, maar door hoe ze het bracht. 

Ik ben geraakt door de passie waarmee Lungi het onderwerp deelde met de andere tieners. Wat gaaf, dat de tieners de onderwerpen voorbereiden, wat gaaf om te zien hoeveel passie zij hebben. Voor Jezus en de andere tieners! Geweldig dat Lungi en de andere discipelen betrokken zijn bij Melusi. Zij kennen de kinderen en tieners en de townships, zij zijn Gods licht daar. 

  • Bidden jullie mee dat de discipelen sterk mogen staan in hun geloof, zeker in de omgeving waar ze zijn, zij kiezen een andere weg dan de meeste om hen heen, een weg die ingaat tegen hun familie.
  • Bidt voor kracht en voor passie, de passie die Lungi heeft, dat door hun aanwezigheid in de townships, vele Jezus mogen leren kennen.
  • Dank voor Lungi en de andere discipelen en hun passie en keuze God te willen volgen, hoe moeilijk het ook voor hen is.

 God leeft en Hij werkt. Mooi om hier getuige van te mogen zijn en Zijn werk in mensenlevens te zien.

Nienke

 

Bodegraven, 11-11-2016

De laatste weken stonden in het teken van afscheid nemen en uitzien naar. Op 15 oktober verliep officieel mijn contract bij Reinaerde. Vanaf 1 oktober ben ik gestopt met werken. De eerste weken stonden in het teken van zaken regelen. Zorgen dat de nieuwe verzekeringen kloppen, verzekeringen opzeggen en andere regelzaken. In deze weken vond ik ook een huurder voor mijn woning en er is vastgelegd dat ik per 1 december mijn huis ga verhuren. Het inpakken van spullen kon beginnen. Verder stonden de weken in het teken van mensen bezoeken. Mijn ticket stond geboekt, alles was klaar, ook het geld bleef binnen komen.

Zo konden de laatste officiële zaken geregeld worden. Mijn uitzenddienst werd vastgesteld op 13 november. Voor de laatste keer mijn ticket omgeboekt en definitief vastgezet op 24 november.

Door deze data konden alle laatste dingen ook geregeld worden. Doordat ik nu een definitieve datum had, wist ik waar ik naar toe kon leven en begon het ‘echte’ afscheid nemen. De kasten in mijn huis raakten leeg, later ook het huis zelf, planten weg, aquarium weg, de auto weg...  Het werd steeds leger en dat maakte dat alles steeds definitiever werd. Het is en blijft raar, afscheid nemen, dingen loslaten. De vraag van mensen of ik het spannend vind? Spannend nee, ik kijk ernaar uit, ik wil aan de slag. Na 6 weken thuis zijn en geen werk meer hebben, ben ik toe om aan de slag te gaan. Alles wat geregeld moet worden is geregeld, verder met inpakken kan niet, want de resterende spullen heb ik nog nodig. Ik heb afspraken met mensen gemaakt, dat vult de meeste avonden, maar wat doe je dan overdag… De verveling begint toe te slaan. Er moeten nog wel dingen gebeuren, maar er zit geen druk op, er is te weinig te doen, wat maakt dat wat moet gebeuren ook morgen wel kan, netflix is dan een goede vriend.

Ondertussen komen nu de laatste weken in Nederland eraan, waarin het echt definitief wordt, mensen die ik nu toch echt voor de laatste keer ga zien (voorlopig dan). Afscheid nemen hoe doe je dat, waarom moet het, het is zo: niet leuk. Het liefst zou ik gewoon weggaan, Nederland achter me laten en in Zuid-Afrika aan de slag gaan. Maar het is belangrijk, vriendschappen en relaties gaan veranderen, gewoon om het feit dat ik straks niet meer om de hoek woon en even langs kan komen. Mensen vragen wat ga je het meeste missen...een logische en meelevende vraag, maar het antwoord is niet wat, maar wie. Het zijn de mensen die hier om me heen staan, de vriendschappen de relaties de contacten die ik hier heb, die ga ik missen. Zo bewust toeleven naar het afscheid maakt dit extra duidelijk en ben ik me er bewust van. Dat maakt ook dat ik inzie hoe belangrijk het is om daar stil bij te staan.

Toch overheerst het gevoel van uitzien naar Zuid-Afrika. Via facebook blijf ik Melusi volgen en zie ik de activiteiten die gedaan worden. Ik kan niet wachten om daar deel van uit te maken, om activiteiten met de kinderen en tieners te doen. Heerlijk spelen, muziek maken, kampen organiseren en de contacten leggen en verdiepen. Een licht zijn voor de kinderen, Gods Liefde doorgeven. Ik zie uit naar mijn vertrek op 24 november terwijl ik ondertussen de laatste momenten met mensen hier bewust beleef.  

Dundee, 20-12-2016

Een vreemde combinatie zul je misschien denken en misschien is dat het ook wel, maar beide sportschoenen en Psalm 23 hebben de laatste dagen/weken veel in mijn hoofd gezeten                                                                  

                         

In mijn uitzenddienst werd het door de TFC al benoemd, ik ben geboren met sportschoenen aan. Dit is voor mij na mijn komst op Melusi nog eens extra duidelijk geworden. Ik wilde snel, ik merkte dat ik sneller wilde dan ik kon en dat het in mijn hoofd soms ook sneller ging dan dat ik zelf wilde, aan kon. Zo kreeg ik de taak om de administratie te gaan doen voor Siya Sebenza, daarbij was ook de vraag naar een systeem om het allemaal zo efficiënt mogelijk te verwerken. Ik ben dan al direct aan bedenken hoe we dat het beste kunnen doen en met zo min mogelijk werk steeds zoveel mogelijk informatie kunnen verkrijgen. Op dit moment is het verkrijgen van de info nog niet nodig, het gaat er eerst om dat de informatie van papier wordt gedigitaliseerd. Ik ben dan al drie of vier stappen verder. Ik merkte dat dit nu niet in mijn voordeel werkt. Het maakte het juist lastiger om voldoende de tijd te nemen om daadwerkelijk mijn plek te vinden. De rust te vinden en alles te verwerken, de rust te vinden en bij God te komen.

Heel duidelijk in de eerste week kwam Psalm 23 naar voren, meerdere keren werd dit gebruikt, in een kerkdienst, bij een teammeeting en bij ladiesprayer. Gaaf om te ontdekken hoe een Psalm die zo bekend is, zo sterk kan spreken.

 

De Heer is mijn Herder het ontbreekt mij aan niets. God geeft mij wat ik nodig heb, ik hoef zelf niets, Hij voorziet in alles. Niet altijd zie ik(zien we) dit, maar het staat er echt, het ontbreekt mij aan niets!! Wat gaaf dat God voorziet en dat Hij weet wat ik nodig heb, zelfs beter dan ik dat weet en Hij geeft het mij!

Hij laat mij rusten in groene weiden en voert mij naar vredig water, Hij geeft mij nieuwe kracht (de Engelse Bijbel zegt, He restores my soul) en leidt mij langs veilige paden tot eer van Zijn naam. Hij laat mij rusten, sterker nog Hij brengt mij naar de plek waar ik kan rusten. Bij Hem kan ik werkelijke rust en vrede vinden. Wanneer ik bij Hem ben, bij Hem op schoot, zal Hij mij de rust en vrede geven en daarvanuit ontvang ik de kracht. Vanuit deze rust en in Zijn kracht kan ik verder, kunnen we verder en worden we geleidt op de veilige paden. Hij beschermt ons, mij.

Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij, Uw stok en Uw staf zij geven mij moed. U nodigt mij aan tafel voor het oog van de vijand, U zalft mijn hoofd met olie, mijn beker vloeit over. Geluk en genade volgen mij alle dagen van mijn leven, ik keer terug in het huis van de HEER tot in lengte van dagen. God beschermt, Hij gaat voor mij uit, Hij bereidt de weg. Hij zorgt ervoor dat alles in plaats is voor mij om te komen. Hij gaat ook met me mee, om me te beschermen op de weg die ik ga. Hij laat mij rusten en aan tafel gaan, tot krachten komen, voor het oog van de vijand(de duivel). Kunnen we ons dat voorstellen? Dat we in een oorlog met de vijand, wanneer we de vijand zien aankomen, aan tafel gaan en eerst gaan eten? God laat ons dit doen in de strijd die we voeren hier op aarde. Hij geeft ons alles wat we nodig hebben, we ontvangen van Hem de wapenrusting, daarbij zorgt Hij dat we in de strijd bij Hem tot rust kunnen komen en kracht ontvangen, hoe bijzonder! De laatste belofte dat Geluk en Genade ons volgen, is volgens mij iets wat we niet kunnen bevatten hoeveel dit voor ons betekend.

Dit betekende dus dat ik mijn sportschoenen aan de kant moest zetten en mijn rust bij God moest zoeken, Hij zorgt voor mij. De sportschoenen heeft Hij ook gegeven, maar ik moet ze wel gebruiken vanuit Zijn kracht en niet vanuit mijn kracht. Hem in mij laten werken en niet ik voor Hem werken, want dan komt er niets goeds uit. Een uitdaging voor mij en voor u?!

Bodegraven, 23-09-2016

De afgelopen weken waren bewogen weken. Het einde en een nieuwe start komt in zicht. Aan het begin van de zomervakantie ging ik op kamp. Het was een geweldige week. Het was de laatste keer dat ik op kamp ging. Best raar, 24 jaar lang ben ik mee geweest op kamp, vanuit Bodegraven. Het terrein was een klein beetje mijn tweede thuis. Het was een mooie week met een geweldige groep kinderen en leiding. Het kamp is het eerste waar ik daadwerkelijk afscheid van heb genomen nu ik naar Zuid Afrika ga. De eerste dag op kamp, was raar, ik besefte dat het allemaal voor de laatste keer zou zijn. Dit was de dagen daarna veel minder, het was gewoon zoals andere jaren, hoewel er genoeg leiding aanwezig was die mij er aan herinnerde dat alles wat ik deed voor de laatste keer was. De laatste avond, de bonte avond, werd ik door de leiding voor de groep gezet. De 5 mannen leiding kwamen verkleedt terug en hebben mij toegezongen, wat uiteindelijk eindigde in een polonaise met alle kinderen, erg leuk. Na het kamp was het ook de tijd om op de groep waar ik werkte (jongere met een LVB) te vertellen dat ik hen ging verlaten. De reactie van de cliënten maakte het niet makkelijk om afscheid te nemen, maar is ook een zeer groot compliment! Ze wilde niet dat ik wegging. Eind augustus heb ik definitief afscheid genomen van de groep. Door het afscheid nemen en de voorbereidingen die stap voor stap doorgaan, sommige soepeler dan de ander (meer hierover in de nieuwsbrief), komt het definitieve vertrek voor een periode van 3 jaar naar Zuid Afrika ook steeds dichterbij. Ik kijk er erg naar uit om te vertrekken en daar te zijn waar God mij wil hebben. Om Gods liefde te gaan delen met de kinderen in Zuid Afrika. Over bewogen tijden gesproken, op 26-08 was de grote dag van mijn kleine zusje. Hanneke trouwde met Corné, wat een bijzondere dag was dat. Het was erg gaaf om hierbij aanwezig te zijn. Getuige te zijn van hun dag en de beloften die ze naar elkaar uitspraken. Bijzonder dat nu mijn kleine zusje getrouwd is. Het was een erg mooie dag, waar de liefde voor elkaar van af spatte. In deze bewogen tijden waarin verschillende emoties langs komen, mag ik blijven uitzien op God, die voor mij uitgaat en de weg bereidt. In dat vertrouwen zal ik verder gaan in de voorbereidingen.